Research Articles

Babu Cherian was one of the key-resource persons of ‘Kerala Total Literacy Campaign’ phase-I.
Now he is the Executive Director of Benjamin Bailey Foundation.

കണ്ണശ്ശകവിതയിലെ ഭാഷാനിര്‍മ്മിതി (Language-construction in Kannassa Poetry)

ഡോ. ബാബു ചെറിയാന്‍

മലയാള കവിതാചരിത്രത്തില്‍ രാമചരിതകാരനും എഴുത്തച്ഛനും ലഭിച്ചത്ര പ്രസിദ്ധി ലഭിക്കാതെപോയവരെങ്കിലും  മലയാള കാവ്യഭാഷാനിര്‍മ്മിതിയില്‍ അവര്‍ ഇരുവരെയുംകാള്‍ നിര്‍ണ്ണായകമായ ഒരു ദൗത്യം നിര്‍വ്വഹിച്ചവര്‍ എന്ന നിലയില്‍ ശ്രദ്ധേയരാണ് കണ്ണശ്ശകവികള്‍. മലയാളകാവ്യഭാഷാനിര്‍മ്മിതിയില്‍  കണ്ണശ്ശകവികള്‍ക്കുള്ള തന്ത്രപരവും പ്രധാനവുമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതുകൊണ്ട്, അവരുടെ കൃതികളിലെ സാഹിത്യഭംഗിയെ വിസ്മരിക്കാവുന്നതല്ല എന്നുകൂടി  ആനുഷംഗികമായി സൂചിപ്പിച്ചുകൊളളട്ടെ. കാവ്യഭാഷാനിര്‍മ്മിതിയില്‍ കണ്ണശ്ശകവികള്‍ക്ക് നിര്‍ണ്ണായകമായ ദൗത്യം നിര്‍വ്വഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതിന്റെ അഥവാ നിര്‍വ്വഹിക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ  പിന്നില്‍ അവര്‍ ജീവിച്ച കാലഘട്ടത്തിന്റെയും  ആ കാലഘട്ടം പരിപാലിച്ച ഭാഷാ-സാഹിത്യ-സാമൂഹിക പരിതോവസ്ഥകളുടെയും വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്.

 കണ്ണശ്ശകവികളുടെ  കാലം-ഒരു സാമൂഹിക പരിപ്രേക്ഷ്യം
    എ.ഡി. 14,15 നൂറ്റാണ്ടുകളായിരുന്നു കണ്ണശ്ശകവികളുടെ ജീവിതകാലം. “കേരള ചരിത്രത്തിലെ തികഞ്ഞ ഫ്യൂഡല്‍ കാലഘട്ടമാണ് 12 മുതല്‍ 19 വരെയുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ . നാടുവാഴികളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും അധികാരശക്തി സാമൂഹിക ജീവിതത്തില്‍ നൃത്തം ചവിട്ടിയിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയാധികാരവും സാമ്പത്തികശേഷിയും ഈ വിഭാഗങ്ങളില്‍ത്തന്നെ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നു'' (ഗോപാലകൃഷ്ണ്ന്‍ , പി. കെ. 2000 327). ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വവും സംസ്‌കൃതപ്രഭാവവും ഏറ്റവും ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയ കാലഘട്ടത്തിലാണ് കണ്ണശ്ശകവികളുടെ ജീവിതകാലം. അതും, പെരുമ്പുഴയക്ക് തെക്കുണ്ടായിരുന്ന മുപ്പത്തിരണ്ടു കേരളബ്രാഹ്മണഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും അധികം ഗ്രാമങ്ങള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന മധ്യതിരുവിതാംകൂറില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട തിരുവല്ലയിലെ നിരണം പ്രദേശമായിരുന്നു കണ്ണശ്ശകവികളുടെ ജന്മസ്ഥലം.
        ഇക്കൂടെ ചേര്‍ത്തു പരിഗണിക്കേണ്ട മറ്റ് ഏതാനും വസ്തുതകള്‍ക്കൂടിയുണ്ട് . അവ: (I) ഏ.ഡി. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടു മുതലുള്ള കാലം പാട്ടുപ്രസ്ഥാനത്തിന്റേതായും എ.ഡി അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടുമുതലുള്ള കാലം മണിപ്രവാളത്തിന്റേതായും സാഹിത്യചരിത്രകാരന്‍മാര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
(J) രാമചരിതകാലം എ.ഡി. 12-ാം നൂറ്റാണ്ടാണ്.
(K) രാമകഥപ്പാട്ട് എ.ഡി 15-ാം നൂറ്റാണ്ടിലുണ്ടായ കൃതിയാണ്. ഈ തെക്കന്‍പാട്ടുകൃതി രചിക്കപ്പെട്ടത് 'മലയാംതമിഴ്'  അഥവാ പഴന്തമിഴിന്റെ കൊടുന്തമിഴ് പ്രാദേശികഭേദത്തിലാണ്.
(L) എഴുത്തച്ഛന്‍വരെയുള്ളകാലം കവിതയിലെ പ്രാചീനഘട്ടമായും എഴുത്തച്ഛന്‍തുടങ്ങിയുള്ള കാലം ആധുനിക ഘട്ടമായും പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
      (M) കേരളത്തിലെ ദേശഭാഷയായിരുന്ന  കൊടുന്തമിഴ് അഥവാ മലനാട്ടുതമിഴിനുമേല്‍ (മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷ) ഏ.ഡി. 8-ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ സംസ്‌കൃതഭാഷയുടെ സ്വാധീനമുണ്ടായി. ക്രമേണ ഈ സ്വാധീനം വര്‍ദ്ധിച്ചു വര്‍ദ്ധിച്ചുവന്നു. തല്‍ഫലമായി ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വവും അതിന്റെ ഫലമായ രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്‌ക്കാരിക അധീശത്വവും സുസ്ഥാപിതമായി. “എ.ഡി. പതിനൊന്നാം ശതകത്തോടുകൂടി കേരളത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവും സാംസ്‌കാരികവുമായ ആധിപത്യം നമ്പൂതിരിമാര്‍ക്കു ലഭിച്ചു” (ഇളംകുളം കുഞ്ഞന്‍പിള്ള, 1970; 16).
(N) മേല്‍പ്പറഞ്ഞസാംസ്‌ക്കാരിക ആധിപത്യത്തിന്റെ ഫലമായി, കേരളത്തിലെ കൊടുന്തമിഴ് അഥവാ മലയാം തമിഴ് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ‘പാട്ടുപ്രസ്ഥാന’ത്തിന് തനിമ നിലനിര്‍ത്താന്‍ കഴിയാതെപോയി, സംസ്‌കൃത സ്വാധീനം ആ കാവ്യപ്രസ്ഥാനത്തെയും ബാധിച്ചു; അതിനെ അസ്തപ്രഭമാക്കി. സാസ്‌സാരിക ചരിത്രത്തില്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള ‘തിരോധാനങ്ങള്‍ പിന്നീടും കാണാം.
(O) ഏ.ഡി, 14-16 കാലഘട്ടത്തില്‍ തെക്കേയിന്ത്യയില്‍ തഴച്ച ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം കേരളത്തെയും സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണേതരത്വം, ജനകീയത, മതസംഘടനയെ നിഷേധിക്കുന്ന ആത്മീയത എന്നിവ അതിന്റെ സ്വഭാവങ്ങളായിരുന്നു.
        രാമചരിതത്തോടുകൂടി (അഥവാ അതിനൊപ്പം രചിക്കപ്പെട്ടതും ഇന്നും അജ്ഞാതവുമായ മറ്റേതാനും കൃതികളോടുകൂടി) സംസ്‌കൃതപ്രഭാവത്താല്‍ അസ്തപ്രഭമായിപ്പോയ പാട്ടുപ്രസ്ഥാനത്തെ, കാലികമായ വെല്ലുവിളികള്‍ നേരിടാന്‍ പാകത്തില്‍ കരുത്തുനല്‍കി, ഒരു തിരിച്ചുവരവിനു സഹായിച്ചു എന്നുള്ളതാണ് കണ്ണശ്ശകൃതികളുടെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം.  പാട്ടിന്റെ പ്രഖ്യാതമായ ‘ദ്രമിഡസംഘാതാക്ഷരനിബദ്ധ’മെന്ന ഭാഷാക്രമത്തെ ഉല്ലംഘിച്ചുകൊണ്ട്, അതില്‍ കാതലായ പരിഷ്‌കാരങ്ങള്‍ വരുത്തി, കാലത്തിനൊപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ കരുത്തുണ്ടാക്കിയതുമുഖേനയാണ്, കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ ഈ തിരിച്ചുവരവിന്  പാട്ടുപ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രാപ്തമാക്കിയത്.  
      ഫ്യൂഡല്‍ കാലഘട്ടത്തിലെ നിര്‍മ്മിതികളുടെ പൊതുസ്വഭാവവും കണ്ണശ്ശകൃതികളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു കാണാം. ഫ്യൂഡല്‍ കാലഘട്ടത്തിലെ ‘നിര്‍മ്മിതി’കള്‍, അത് അമൂര്‍ത്തമായ ആശയസംഘടനയാകട്ടെ, മൂര്‍ത്തമായ കലയും സാഹിത്യവുമാകട്ടെ, ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുമാകട്ടെ, അതി സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഘടനയും അത്യന്തഭംഗിയും ഉള്ളവയായിരുന്നു. വിലകൊടുക്കാതെ ലഭിക്കുന്ന അധ്വാനം എല്ലാത്തിന്റെയും ശില്‍പ്പഘടനയെ മികവുറ്റതാക്കി. കണ്ണശ്ശക്കവികളുടെ കാവ്യനിര്‍മ്മിതി ഫ്യൂഡല്‍ കാലഘട്ടത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാണതത്ത്വങ്ങളോടൊത്തുപോകുന്നു. അത് ‘പാട്ട്’ എന്ന കാവ്യവ്യവഹാരത്തെ കൂടുതല്‍ ശില്പഭദ്രതയും സുന്ദരവുമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതിനുള്ള പരിശ്രമമായിരുന്നു. രാമചരിതത്തില്‍നിന്ന് കണ്ണശ്ശരാമായണത്തിലേക്കും  കണ്ണശ്ശഗീതയിലേക്കുമെത്തുമ്പോള്‍, നേടിയെടുക്കുന്ന ഭാവ-രൂപ ശില്പഭംഗി പൂര്‍വ്വാധികം മികവുറ്റതാണ്..
       ഫ്യൂഡല്‍ നിര്‍മ്മിതിയുടെ സമീപനങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ത്തന്നെ, മണിപ്രവാളത്തിന്റെ ചില ഘടകങ്ങള പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമവും കണ്ണശ്ശകൃതികളിലുണ്ട.് “ദ്രമിഡസംഘാതാക്ഷരനിബദ്ധം”  എന്നുള്ള ലീലാതിലകാചാര്യന്റെ വ്യവസ്ഥയെ ഉല്ലംഘിച്ച്, സംസ്‌കൃതാക്ഷരമാല മുഴുവന്‍ കാവ്യഭാഷയ്ക്കായി സ്വീകരിച്ചപ്പോള്‍ കാവ്യശില്പം കൂടുതല്‍ ഭദ്രമായി. സംസ്‌കൃതപദങ്ങളെ തത്സമങ്ങളായിത്തന്നെ സ്വീകരിച്ചു. (ഞാനം’ തുടങ്ങിയ ചുരുക്കം ചില അപവാദങ്ങള്‍ കണ്ടേക്കാം). എന്നാല്‍ വിഭക്ത്യന്ത സംസ്‌കൃതപദങ്ങള്‍ക്ക് , സ്വകാവ്യഭാഷയില്‍, അതിരുകടന്നതോ അമിതമോ ആയ സ്വാതന്ത്ര്യം അവര്‍ നല്‍കിയില്ല. സംസ്‌കൃതത്തെ വേണ്ടതുപോലെ അംഗീകരിച്ച കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ സംസ്‌കൃതത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങളായ സമാസപദങ്ങള്‍, സമസ്തപദങ്ങള്‍, എന്നിവയുടെ കാര്യത്തിലും തികഞ്ഞ മിതത്വം പുലര്‍ത്തി. ഇത് കണ്ണശ്ശകൃതികളെ മികച്ച ഭാഷാകൃതികളാക്കുന്നതിന് സഹായിച്ചു-‘പാട്ടി’ന്റെ പരിമിതികളില്ലാത്തതും മണിപ്രവാളത്തിന്റെ വൈകല്യങ്ങളില്ലാത്തതുമായ ഭാഷാശില്പം. ആധുനിക മലയാളകാവ്യഭാഷ, എഴുത്തച്ഛനുമിപ്പുറം വളര്‍ന്നതും  പുരോഗമിച്ചതും കണ്ണശ്ശന്മാരുടെ പാതയിലൂടെത്തന്നെയാണ്.
     ബ്രാഹ്മണസ്വാധീനമുറപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള സാസ്‌കാരിക ഉപാധിയായിരുന്നു, കൃത്രിമഭാഷാമിശ്രണത്തിലൂടെ രൂപപ്പെടുത്തിയ മണിപ്രവാളം. സംസ്‌കൃതവിഭക്ത്യന്തങ്ങളായ സംസ്‌കൃതപദങ്ങളുണ്ടെങ്കിലേ മണിപ്രവാളമാകൂവെന്ന്  ലീലാതിലകകാരന്‍ വിധിച്ചു. ഭാഷാപ്രസ്ഥാനത്തിനുപരിയായി, ഒരു സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനമെന്നനിലയില്‍ പില്‍ക്കാലത്തു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട മണിപ്രവാളത്തെക്കുറിച്ച് ആചാര്യന്‍ ഇങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ചു: ''ഒരു കൃതിയില്‍ സംസ്‌കൃതവിഭക്ത്യന്തങ്ങളായ സംസ്‌കൃതപദങ്ങളുണ്ടെങ്കില്‍ രസാലങ്കാരസ്പര്‍ശമില്ലെങ്കിലും അതു മണിപ്രവാളംതന്നെ.'' ഭാഷാഘടനയെത്തന്നെ ക്ഷതമേല്പിച്ച പ്രവണതയായിരുന്നു ഇത്. മതപരവും ആചാരപരവുമായ സങ്കല്‍പങ്ങളില്‍ ആചാര്യന്മാര്‍ നടത്തിയ വംശാധിപത്യപരമായ ഇടപെടല്‍പോലെതന്നെ ഭാഷയില്‍ നടത്തിയ വംശാധിപത്യപരമായ ഇടപെടലായിരുന്നു മണിപ്രവാളം. കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ പുതിയൊരു ഭാഷാശില്പം നിര്‍മ്മിക്കുകവഴി മണിപ്രവാളത്തിന്റെ വിനാശകരമായ ആഘാതങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ചു. ഉള്ളൂരിന്റെ ഒരു പ്രസ്താവനകൂടി ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ത്തുവായിക്കേണ്ടതാണ്:“അവരെല്ലാവരും സംസ്‌കൃതത്തില്‍ അസാധാരണമായ വൈദുഷ്യം സമ്പാദിച്ചിരുന്നു” ( 1990; 376).  ഇത്രമേല്‍ മികച്ച സംസ്‌കൃതപണ്ഡിതന്മാരായിരുന്നവരാണ് മലയാളഭാഷയ്ക്കുവേണ്ടി ഈ ഭാഷാപ്രതിരോധം സൃഷ്ടിച്ചത് എന്നതും സ്മരണീയമാണ്.

സംസ്‌കൃതസ്വാധീനത്തിന്റെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങള്‍
     മലയാള ഭാഷയ്ക്കുമേലുണ്ടായ സംസ്‌കൃതസ്വാധീനത്തെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളായി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. ഒന്നാംഘട്ടം; സംസ്‌കൃതാക്ഷരമാല മുഴുവനായി എഴുത്തില്‍ സ്വീകരിച്ചു. അതോടൊപ്പം സംസ്‌കൃതപദങ്ങളെ  തത്സമരൂപത്തില്‍ കൃതികളില്‍ ഉപയോഗിച്ചു. രണ്ടാംഘട്ടം; വിഭക്ത്യന്ത സംസ്‌കൃതപദങ്ങള്‍ പരിമിതിയില്ലാതെ എഴുത്തില്‍ സ്വീകരിച്ചു.
      കണ്ണശ്ശകവികള്‍ ഒന്നാംഘട്ടത്തോടു ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്നവരാണ്. (പേരിന് അവിടെയുമിവിടെയും ചില  വിഭക്ത്യന്തസംസ്‌കൃതപദങ്ങള്‍ അവര്‍ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലെന്നില്ല). രണ്ടാംഘട്ടത്തോടുകൂടി, മലയാളഭാഷ സംസ്‌കൃതപക്ഷത്തേക്കു ചെരിഞ്ഞു . എന്നാല്‍ ഒന്നാംഘട്ടത്തില്‍, കണ്ണശ്ശന്മാര്‍  നിര്‍വ്വഹിച്ച, കാവ്യഭാഷാപരിഷ്‌കരണത്തിലൂടെ മലയാളകവിതയുടെ ശയ്യ (റശരശേീി) അതീവ ഹൃദ്യമായിത്തീര്‍ന്നു:
                  “കാണാ കോമളവല്ലികളാകിയ
                           കന്യകമാരെ നടനം ചെയ്യിച്ചേ
               വീണാനാദമെനും നവഭൃംഗ -
                           വിനോദമനോഹര ഗീതത്തോടേ
              പൂണാരണിമുലമാരൊടുകൂടിയ
                           പുരുഷാണാമതി സുഖകരമായേ
              നീണാളും വനരംഗേ മേവിന
                           നിരുപമ മാരുതനര്‍ത്തകലീലാം”
                                                      (കിഷ്‌കിന്ധാകാണ്ഠം)
              ''അത്ഭുതമായമൃതായ് മറനാലിനുമറിവാ-
                          യഖിലജഗല്‍പൂര്‍ണ്ണവുമായ്
              ഉത്ഭവമരണാദികള്‍ കരണാദികളൊന്നി-
                           നൊടും കൂടാതൊളിവായേ
                  പുഷ്പമണംപോല്‍ സ്ഥാവരചരമൊടുപുണ -
                                  രാതേ പുണരും പൊരുളായ് നി-
                  ന്നെപ്പൊഴുതും സച്ചില്‍ സുഖമായ് നിന്നീടിന
                                  പരമാത്മാനം തൊഴുതേന്‍ ''
                                                 (ഗീത, മാധവപ്പണിക്കര്‍)
        സംസ്‌കൃതാക്ഷരമാലയും സംസ്‌കൃത തത്സമപദങ്ങളും സ്വീകരിച്ചപ്പോഴും കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ മലയാളത്തിന്റെ സ്വന്തമായ  റ്റ ,ന (ന്റെ ,ന്ന) എന്നീ വര്‍ണ്ണങ്ങളെ പരിമിതമായാണങ്കിലും പരിപാലിച്ചു എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. സംസ്‌കൃത വിഭക്ത്യന്തപദങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ കാണിച്ച മിതത്വം അഥവാ നിയന്ത്രണം, പക്ഷേ ഈ പ്രയോഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും കാണിച്ചു,  ഇതും കണ്ണശ്ശന്മാരുടെ മറ്റുപല പ്രയോജനപ്രദമായ  ഭാഷാപരിഷ്‌കരണങ്ങളുടെയുംകൂടെ പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.  ഭാഷാഭഗവത്ഗീതയ്‌ക്കെഴുതിയ അവതാരികയില്‍ കെ. രാഘവന്‍പിള്ള ഭഗവത്ഗീതയെക്കുറിച്ചുപറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കണ്ണശ്ശന്മാരെക്കുറിച്ച് പൊതുവില്‍ പറയാം: “ഇയമ്പീടിയ, സന്തതമീടിന  എന്നിങ്ങനെയുള്ള 'ഇയ', ഇന', രൂപദ്വന്ദങ്ങളില്‍ 'ഇന'പ്രയോഗം വളരെക്കുറച്ചുമാത്രമേ കാണുന്നുള്ളു.
   വരാ-വരായ്കില്‍, ജ്ഞാനം - ഞാനം, നിള്‍ക്കും-നില്‍ക്കും, എനെ-എന്നെ, ജപ-ജവ തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങള്‍ യഥേഷ്ടം ഗ്രന്ഥകാരന്‍ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് ... അനന്തവിജയത്തെ ‘ഊനമിലാതൊരു വിജയ’മാക്കാനും ദേവദത്തത്തെ വാനവര്‍ദത്തമാക്കാനും മാധവവപ്പണിക്കര്‍ മടികാണിച്ചിട്ടില്ല. പദങ്ങളെ വളയ്ക്കാനും തിരിക്കാനും മാറ്റാനും നിരണം കവികള്‍ കാണിച്ചിട്ടുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം മാധവപ്പണിക്കര്‍ വേണ്ടപോലെ കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്'' (മാധവപണിക്കര്‍ 1964;9,10).

ഭാവാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ നിബന്ധിക്കുന്ന ഭാഷാപ്രയോഗം
       ഭാവാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ നിബന്ധിക്കുന്ന ഭാഷാപ്രയോഗ സാമര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ ശിഷ്യനായ എഴുത്തച്ഛനാണോ  ഗുരുവായ കണ്ണശ്ശനാണോ മികവു കാട്ടിയത്. രണ്ടു കാവ്യസന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ താരതമ്യപ്പെടുത്താം:
             (ക) ''നരപാലകര്‍ ചിലരതിനു വിറച്ചാര്‍
                  നലമൊടു ജാനകി സന്തോഷിച്ചാള്‍
                  അരവാദികള്‍ ഭയമീടുമിടിധ്വനിയാല്‍
                  മൈലാനന്ദിപ്പതുപോലെ''
                                                   (കണ്ണശ്ശന്‍)

                                 ''ഇടിവെട്ടീടും വണ്ണം വില്‍മുറിഞ്ഞൊച്ചകേട്ടു
                                  നടുങ്ങീരാജാക്കന്മാരുരഗങ്ങളെപ്പോലെ
                                  മൈഥിലി മയില്‍പേടപോലെ സന്തോഷം പൂണ്ടാള്‍
                                 കൗതുകമുണ്ടായ് വന്നു ചേതസ്സി കൗശികനും''
                                                                            (എഴുത്തച്ഛന്‍)  
             (ഖ) 'ഭൂപതി കൗസല്യയ്‌ക്കെന്നേ പൊലിവൊടു
                                  പാതികൊടുത്താന്‍  പായസം
                  ആദരവോടെ ശേഷിച്ചതില്‍നാലൊ-
                                  ന്നന്നുസുമിത്രയ്‌ക്കെന്നു കൊടുത്താന്‍
                  നീതിയൊടുള്ളതില്‍ മൂവിരുകൂറും
                                  നിരുപമ കൈകേയിയക്കു കൊടുത്താന്‍
                  ചേത തെളിഞ്ഞു സുമിത്രയ്ക്കരുളി
                                  ശേഷമിരുന്നതു പിന്നെയുമരചന്‍''
                                                                  (കണ്ണശ്ശന്‍.)
ഭൂപതി, പായസം, പൊലിവൊട്, എന്നേ, ശേഷിച്ചതില്‍ തുടങ്ങിയ പദങ്ങളുടെ യോജിപ്പ് തിരിച്ചറിയണം. കൗസല്യയ്ക്കും കൈകേയിക്കും സുമിത്രയ്ക്കും രാജാവുതന്നെ പായസം പകുത്തുനല്‍കി. എന്നുള്ള ധന്യത ഇവിടെ പരിഗണിക്കണമെന്നില്ല.
                  ''കൗസല്യാദേവിക്കര്‍ദ്ധം കൊടുത്തു നൃപവരന്‍
                  ശൈഥില്യാത്മനാപാതി നല്‍കിനാന്‍ കൈകേയിക്കും
                  അന്നേരം സുമിത്രയ്ക്കു കൗസല്യാദേവിതാനും
                  തന്നുടെ പാതികൊടുത്തീടിനാള്‍ മടിയാതെ
                  എന്നതു കണ്ടു പാതികൊടുത്തു കൈകേയിയും
                  മന്നവനതുകണ്ടു സന്തോഷം പൂണ്ടാനനേറ്റം''
                                                             (എഴുത്തച്ഛന്‍)
      പദങ്ങള്‍ ഒന്നിനോടൊന്ന്, അതിനോട് അടുത്തത്, എന്നിങ്ങനെ ഭംഗിയായും ഔചിത്യപൂര്‍ണ്ണമായും ചേര്‍ന്നുചേര്‍ന്നു വരുമ്പോള്‍ ലഭിക്കുന്ന ഭംഗി കണ്ണശ്ശനു സ്വന്തമാണ്. 'ശ്ലഷ്ണത' അഥവ 'ശ്ലിഷ്ടത' ഗുണമായുള്ള പദരചന അനുകരണീയവുമാണ്.
        തട്ടും തടവുമില്ലാത്ത, തെളിനീരൊഴുക്കുപോലുള്ള കാവ്യതരംഗിണീപ്രവാഹം, രൂപ-ഭാവശില്പങ്ങളെ  ഊനമറ്റതാക്കുന്ന പദതിരഞ്ഞെടുപ്പ്. നളചരിതം പാട്ടില്‍ നിന്ന്;
                  ''നളനുടെ ചരിതമുരപ്പാനിപ്പോള്‍
                                  നാന്മുഖനും നാരായണനരനും
                  തെളിവൊടു ചന്ദ്രാദിത്യന്മാരും
                                  ദേവേന്ദ്രാദ്യമരരുമെന്നെല്ലാം
                  വളര്‍മയില്‍ തന്‍ മുതുകില്‍ പൊലിവോനും
                                  മഹിഷാന്തകിയും മാരനുമാര്യനു-
                   മളവില്ലാതളവെങ്കലനുഗ്രഹ-
                                  മവരവരേ തന്നീടുക ശരണം''
''ഇതിന്റെ വൃത്തസ്വഭാവവും രീതിയും കണ്ടാണ് കുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാര്‍ നളചരിതം രചിച്ചതെന്ന്  വിചാരിക്കത്തക്കവിധം യോജിപ്പു കാണുന്നുണ്ട് . മേലുദ്ധരിച്ചഭാഗങ്ങള്‍ കുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാരുടെ ഭാഷാസ്വരൂപത്തെയും ശയ്യയെയും  എഴുത്തച്ഛന്റെ  ഭാഷാരീതിയെയും ജയിക്കത്തക്ക മലയാളമെന്നു പറയുന്നതില്‍ അസാംഗത്യമില്ല''  (കെ. ഇ. നാരായണപിള്ള 1112 ;65.).

ഭാഷാസമീപനങ്ങളും നയങ്ങളും  കണ്ണശ്ശകൃതികളില്‍  
        കാവ്യശില്പത്തെ മികവുറ്റതാക്കാന്‍ ഉചിതമെന്നു തോന്നിയ എല്ലാ ഭാഷാപരിഷ്‌കാരങ്ങളും കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ പരീക്ഷിച്ചു; ഫലവത്താക്കി പ്രയോഗിച്ചു. സംസ്‌കൃതസ്വാധീനത്തെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ വഴികള്‍ കണ്ടെത്തിയപ്പോഴും, കാവ്യരൂപത്തെയും ,കാവ്യശില്പത്തെയും പരിപാലിക്കാന്‍ ആവശ്യമെന്നുതോന്നിയ ഘട്ടങ്ങളില്‍, സമരസപ്പെടാനും അവര്‍ മടിച്ചില്ല.  
          പാട്ട് എന്നാല്‍  'ദ്രമിഡ സംഘാതാക്ഷരനിബദ്ധമെന്ന ആചാര്യവിധി മറികടന്ന്  സംസ്‌കൃതാക്ഷരമാലയും സംസ്‌കൃത തത്സമപദങ്ങളും സ്വീകരിച്ചത് നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചു. അതോടൊപ്പം ദ്രാവിഡ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍മാത്രമായ ന്റെ ,റ്റ, റ, ഴ, എന്നിവ നിലനിര്‍ത്തി.

        മറ്റുചില സവിശേഷതകള്‍ ;
        (ക) പരിമിതമായെങ്കിലും വിഭക്ത്യന്തസംസ്‌കൃതപദങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് ഭാഷാഭഗവത്ഗീതയില്‍.
        ഉദാ. കര്‍മ്മഫലാനാം കാംക്ഷ
             പരമാത്മാനം തൊഴുതേന്‍
             സാധൂനാം രക്ഷയ്ക്ക്
       (ഖ) ശങ്കരപ്പണിക്കരിലൂടെ, രാമപ്പണിക്കരിലൂടെ, മാധവപ്പണിക്കരിലെത്തുമ്പോള്‍ അനുനാസികാതിപ്രസരം മിക്കവാറും പൂര്‍ണ്ണമാകുന്നു. (ഗീതയില്‍ ചൂഴ്ന്തതു, താങ്കിയ എന്നിങ്ങനെ നാമമാത്രമായ അപവാദങ്ങളെ കാണാനുള്ളു).
        (ഗ)സംബന്ധികാപ്രത്യയരൂപം 'ഉടെ'യാണ് 'ന്റെ'യല്ല . മധ്യകാലകൃതികളുടെ പൊതുസ്വഭാവമാണിത്.
       (ഘ) പദാന്ത്യത്തില്‍ കാവ്യഭംഗിക്കായി 'ഏ' എന്നുപയോഗിക്കുന്നത് സാധാരണമാണ്.
        ഉദാ. തന്നിടയേ
        വിരോധിക്കുന്നവരെന്നെ
        തലകേടായേ
       (ങ) പദാന്ത്യത്തിലെ വര്‍ണ്ണം ലോപിക്കുന്ന ഭാഷാസ്വഭാവം പൊതുവേ ഉണ്ട് .
       ഉദാ. ദര്‍ശനം-ദര്‍ശന
             ഇല്ല-ഇല
      (ച) സംസ്‌കൃത വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ സ്വീകരിച്ചുവെങ്കിലും ഭാഷാരീതി അവലംമ്പിച്ച് ഇന്തിരിയം, സൂരിയന്‍, അയന്‍, മാധുരിയം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങള്‍ കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് .
     (ഛ) സംസ്‌കൃതരീതിയിലുള്ള സമാസപദങ്ങള്‍, സമസ്തപദങ്ങള്‍ എന്നിവ കണ്ണശ്ശകൃതികളില്‍ കുറവാണ് . പക്ഷേ, സംസ്‌കൃതദ്രാവിഡഭേദം കൂടാതെ പദങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കി സമസ്തപദം ഉണ്ടാക്കുന്ന പരീക്ഷണത്തിനു ചിലപ്പോള്‍ മുതിര്‍ന്നിട്ടുമുണ്ട്.  
     ഉദാ.  ഉദിചെയ്യാമാനസം
           ദര്‍പ്പണ നീടൊളി
ഇങ്ങനെ തല്‍ക്കാലീന സവിശേഷതകളും  ഭാഷാവ്യതിയാനത്തിന്റെ സൂചകങ്ങളും പരീക്ഷണ ഫലങ്ങളുമായ പലതരം വ്യവസ്ഥിതവും അവ്യവസ്ഥിതവുമായ ഭാഷാസവിശേഷതകള്‍ കണ്ണശ്ശകൃതികളിലുണ്ട്.                                                                         'പാട്ട്' ഒരു സവിശേഷ സാഹിത്യരൂപമാണ്; അതിലെ ഭാഷ ഒരു സവിശേഷകാവ്യഭാഷയാണ്. അത്  രാമചരിതത്തിലാണെങ്കിലും  കണ്ണശ്ശകൃതികളിലാണെങ്കിലും സ്വാഭാവിക ഭാഷണ ഭാഷാരൂപത്തില്‍ നിന്ന് അകന്നു നില്‍ക്കുന്നതും എല്ലാ സാഹിത്യവ്യവഹാരങ്ങളെയുംപോലെ കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നതുമാണ്. സംസ്‌കൃത പദങ്ങളെ  'ആരിയച്ചിതൈവ'് 'രൂപത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കുന്നതും 'ദ്രമിഡ സംഘാതാക്ഷരനിബദ്ധ'മായിരിക്കണം എന്നു വ്യവസ്ഥപ്പെടുത്തിയിരിക്കെ തത്സമപദങ്ങളും വിഭക്ത്യന്തസംസ്‌കൃത പദങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഈ കൃത്രിമതയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. മലയാംതമിഴിനോട് പൂര്‍ണ്ണവിധേയത്വം പുലര്‍ത്തിയ രാമചരിതാദി പാട്ടുകള്‍ക്ക്  സംസ്‌കൃതാതിപ്രസരത്തെ അതിജീവിക്കാന്‍ കഴിയാതെപോയി. പ്രസ്തുത സാംസ്‌കാരിക പ്രതിസന്ധിയില്‍, പാട്ടുഭാഷയെ പരിഷ്‌ക്കകരിച്ചുകൊണ്ടും ; ഫ്യൂഡല്‍ കാലഘട്ട നിര്‍മ്മിതികളുടെ സവിശേഷതയായ സങ്കീര്‍ണ്ണവും  അതീവ സുന്ദരവുമായ ശില്പനിര്‍മ്മിതി എന്ന തത്ത്വത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി, സ്വകാവ്യശില്പങ്ങളെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ മികവുറ്റതാക്കിയും  കണ്ണശ്ശന്മാര്‍ മലയാംതമിഴ് കാവ്യമാതൃകയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു. അതോടൊപ്പം ഭാഷാഘടനയെ നാശകരമായി ബാധിക്കുന്ന ചില സംസ്‌കൃത സ്വാധീനങ്ങളെ, മണിപ്രവാളത്തിന്റെ മാദകമായ ആടിത്തിമര്‍ക്കലിനിടയിലും, ആവുംവണ്ണം പ്രതിരോധിക്കാനും അവര്‍ ശ്രമിച്ചു. കണ്ണശ്ശമാതൃക പിന്‍തുടര്‍ന്നാണ് ആധുനിക മലയാളകാവ്യഭാഷ വികസിച്ചത്. കുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാരുടെയും എഴുത്തച്ഛന്റെയും രണ്ടു സരണികള്‍ അതിനുണ്ടായി. ആദ്ധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ടില്‍ കണ്ണശ്ശമാതൃകയില്‍നിന്ന് എഴുത്തച്ഛന്‍ കുറെ അകന്നുപോയെങ്കില്‍ മഹാഭാരതം കിളിപ്പാട്ടില്‍ കണ്ണശ്ശ സരണിയോട് ഏറെ അടുത്തു എന്നും നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. കണ്ണശ്ശകൃതികളില്‍ത്തന്നെ ഭാഷാഭഗവത്ഗീതയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍  രൂപ-ഭാവ ശില്പഭദ്രതമാത്രമല്ല, ചിന്താഭാരത്തെ താങ്ങാനും ഗരിമയാര്‍ന്ന തത്ത്വങ്ങളെ ആവിഷ്‌കരിക്കാനുമുള്ള കരുത്ത് ഭാഷ നേടി.

              ഒരുനാള്‍ വന്നു പിറക്കും പിന്നെ-
                      യുടല്‍ വളരും ബാലപ്രായം പോം
             തെരുതെരെ മുറ്റും തേയും മായും
                       തേറുകിലാരും ദേഹപ്രകൃതികള്‍
         ഒരു കാലവുമൊരു നാശം വാരാ-
                      തുടലിലിറപ്പു പിറപ്പില്ലാതൊരു-
           പൊരുളതു നിത്യമരൂപമതിന്‍ നില-
                    പോര്‍വിജയാ കേളെന്നരുള്‍ ചെയ്താന്‍
ഭാഷാഭാവതത്ത്വങ്ങളുടെ 'വാണീത്രിവേണി'യാണ് കണ്ണശ്ശഗീത. ''തുഞ്ചന്‍ ഭഗവത്ഗീത തര്‍ജ്ജമ ചെയ്യാതെ വിട്ടത് ഭാഷാഭഗവത് ഗീതയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാവാം'' എന്നുള്ള പുതുശ്ശേരി രാമചന്ദ്രന്റെ നിരീക്ഷണം ഏറെ അര്‍ത്ഥവത്താണ് (നിരണത്ത് മാധവപണിക്കര്‍ 2001; 20 ).

ഗ്രന്ഥസൂചി
1, ആലുവ പി.വി. 1966. മധ്യകാല മലയാളം, എസ്.ബി. പ്രസ്സ് , തിരുവനന്തപുരം.
2. ഇളംകുളം കുഞ്ഞന്‍പിള്ള (1962)1970. സാഹിത്യചരിത്ര സംഗ്രഹം, സാഹിത്യപ്രവര്‍ത്തക സഹകരണസംഘം, കോട്ടയം.
3. ഉള്ളൂര്‍ (1953) 1990. കേരളസാഹിത്യചരിത്രം  വാ.1. കേരളസര്‍വ്വകലാശാല പ്രസിദ്ധീകരണവകുപ്പ് , തിരുവനന്തപുരം.
4. ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ പി.കെ. (1974) 2000. കേരളത്തിന്റെ സാംസ്‌ക്കാരിക ചരിത്രം. കേരളഭാഷാഇന്‍സ്റ്റിറ്റൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം.
5. നാരായണപിള്ള കെ. ഇ. കൊ.വ. 1112. കണ്ണശ്ശന്‍മാരും എഴുത്തച്ഛനും.  പി.വി. ബുക്ക് ഡിപ്പോ, തിരുവനന്തപുരം.
6. മാധവപ്പണിക്കര്‍ നിരണത്ത് 1964. ഭാഷാഭഗവത്ഗീത. കേരളസര്‍വ്വകലാശാല മാനുസ്‌ക്രിപ്റ്റ് ലൈബ്രറി, തിരുവനന്തപുരം .
7,----------------------------2001. ഭാഷാഭഗവത്ഗീത (പഠനം .പുതുശ്ശേരി രാമചന്ദ്രന്‍). കണ്ണശ്ശസ്മാരക ട്രസ്റ്റ്, തിരുവല്ല ,
8. George  K.M. 1956. Ramacharitham and the Study of Early Malayalam. NBS, Kottayam.

(മഹാത്മാഗാന്ധി സര്‍വകലാശാലയിലെ കണ്ണശ്ശച്ചെയറിന്റെ ആഭിമിഖ്യത്തില്‍ സംഘടിപ്പിച്ച സെമിനാറില്‍ ആവതരിപ്പിച്ചത്)

Get In Touch

There are many variations of passages of Lorem Ipsum available, but the majority have suffered
alteration, by injected humour, or new randomised words which don’t look believable.